Współpraca

■ Forum Polanka
■ Katalog Pszczelarski
■ LTP
■ "Pszczelarstwo"
■ Pasieka
■ Pszczelarska Oficyna
■ PszczeliPark
■ Pszczoły.Pl
■ pszczoły.rolnicy.com
■ PWRSA
■ PZP
■ rolnicy.com
■ Sądecki Bartnik
■ SPP Polanka
■ ŁYSOŃ

Miód Polski

Ankieta I

Rasa pszczół w Twojej pasiece

  • kraińska (48%, 61 Votes)
  • Buckfast (23%, 29 Votes)
  • krzyżówki (10%, 13 Votes)
  • kaukaska (9%, 11 Votes)
  • włoska (6%, 7 Votes)
  • środkowoeuropejska (4%, 7 Votes)

Total Voters: 127

Loading ... Loading ...

Ankieta II

Do jakiej organizacji pszczelarskiej należysz?

  • - Polski Związek Pszczelarski (38%, 38 Votes)
  • - Nie należę do żadnej organizacji (38%, 38 Votes)
  • - Mam zamiar się przyłączyć (13%, 13 Votes)
  • - SPP Polanka (6%, 6 Votes)
  • - Związek niezrzeszony w PZP (5%, 5 Votes)
  • - Stowarzyszenie Pszczelarzy Zawodowych (0%, 0 Votes)

Total Voters: 99

Loading ... Loading ...
To view the gallery in a popup window, click here.

Gospodarka pasieczna na terenach o wczesnych pożytkach, zwalczanie nastroju rojowego

pszczelipark_rzepak_011.jpg

Dla wielu polskich pasiek najważniejszymi, a często jedynymi pożytkami są pożytki wczesne. Najczęściej jest to rzepak i zbiór miodu z rzepaku może decydować o wydajności ekonomicznej pasieki. W dobrych warunkach pogodowych pszczoły mogą przynieść z rzepaku nawet do 30 kg miodu z ula. Do właściwego wykorzystania pożytku rzepakowego rodziny pszczele muszą być przygotowane już w poprzednim sezonie.

Sposobem pozwalającym wyprodukować dużo miodu z rzepaku jest metoda Osiewalskiego. Metoda ta została opracowana przez pana Henryka Osiewalskiego z Bań koło Szczecina i dokładnie opisana w miesięczniku „Pszczelarz Polski” 3–8/2008. Korzystając z tej metody możemy maksymalnie wykorzystać możliwości produkcyjne pszczół w czasie kwitnienia rzepaku.

Rodziny muszą być w bardzo dobrej kondycji. W momencie rozpoczęcia kwitnienia rzepaku (często jest to połowa kwietnia) muszą obsiadać 10-12 ramek wielkopolskich i zaczynać zajmować nadstawki. Taką siłę mogą mieć tylko rodziny, które w momencie zazimowania były bardzo silne. Dlatego pszczoły do pożytku przygotowuje się już od lipca poprzedniego roku. Wiosną, przed zakwitnięciem rzepaku, słabe rodziny należy połączyć. Tylko silne rodziny przyniosą dużo miodu z rzepaku. Słabe rodziny wykorzystają rzepak jako pożytek rozwojowy – to się nie opłaci. Korzystniej jest mieć na rzepak mniej silnych rodzin niż dużo słabych. W silnych rodzinach czerwienie jest bardziej intensywne i te rodziny podwoją swoją siłę w ciągu najbliższych trzech tygodni

W momencie rozkwitania pierwszych kwiatów rzepaku silnym rodzinom daje się nadstawki. Gdy plastry w nadstawce zostaną napełnione nektarem, dostawiamy drugą nadstawkę. Mimo największego zaangażowania pszczelarza część rodzin, zwłaszcza te najsilniejsze, wyroi się. Roje zbieramy i osadzamy w ulach na węzie (10 – 12 ramek gniazdowych). W jednym ulu osadza się rój ważący 3 – 4 kg. Mniejsze roje się łączy – osadza się 2 w jednym ulu. W osadzonych rojach po tygodniu sprawdza się odbudowanie gniazda i obecność czerwia. Rodzinie, która odbudowała wszystkie plastry dodaje się nadstawkę. Taka rodzina może jeszcze zgromadzić 10 – 15 kg miodu rzepakowego.

W rodzinie wyrojonej tuż po wyjściu roju robi się przegląd i likwiduje się mateczniki. Zostawia się jeden matecznik lub poddaje się matecznik hodowlany. Ponieważ z rodziny macierzystej nie wyjdą kolejne roje, pracuje ona nadal na pożytku rzepakowym

Pod koniec sezonu rodziny macierzyste można łączyć z rodzinami powstałymi z rojów, jeśli pasieka stała się zbyt liczna. Po zakończeniu pożytków przystępuje się do przygotowania rodzin pszczelich do zimy: kontrola jakości matek, ustawienie gniazda, podkarmianie, zwalczanie warrozy itd.

Kolejny sposób pozwalający dobrze wykorzystać wczesne pożytki i nie dopuścić do powstania nastroju rojowego oraz ucieczek rojów to metoda izolatorowa. Została opracowana oraz rozpropagowana przez pana Janusza Mazurka z Warszawy.

Metoda ta ma zastosowanie w pasiekach korzystających z krótkotrwałych wczesnych pożytków. Przy tej metodzie bardzo dokładnie można kierować rozwojem rodzin pszczelich oraz skutecznie zwalczyć warrozę, wykorzystując na to moment, gdy w rodzinie jest niewiele czerwia.

Ponieważ pasieka dysponuje jedynie pożytkami wczesnymi (wierzby, drzewa i krzewy owocowe, mniszek, rzepak, akacja), przeto rodziny już z zimy muszą wyjść w bardzo dobrej kondycji. Dlatego zabiegi związane z przygotowaniem rodzin do zimowania wykonuje się wcześnie: już od pierwszej dekady lipca, po odebraniu miodu z lipy lub innych pożytków wczesnoletnich.

Należy określić jakość matek i do dalszego chowu przeznaczyć tylko te matki, które zagwarantują dobre przygotowanie rodzin do zimy oraz intensywny rozwój wiosenny w przyszłym sezonie. Matki nie spełniające tych warunków należy wymienić. Pogłowie utrzymywane w pasiece musi się charakteryzować cechami gospodarczo przydatnymi. Po zakończeniu ostatniego pożytku należy zwalczyć warrozę. Warto wcześniej zdiagnozować stopień porażenia rodzin przez roztocze, by później móc ocenić skuteczność zabiegu leczniczego. Po miodobraniu gniazdo zestawia się z młodych, prawidłowo zbudowanych plastrów. Rodziny podkarmia się w celu uzupełnienia zapasu pokarmu oraz spotęgowania czerwienia matek. Z jajeczek składanych przez matkę w lipcu i pierwszej połowie sierpnia wychowane będą pszczoły, które wejdą w skład kłębu zimowego. By te pszczoły były w wysokiej kondycji, w rodzinie musi być odpowiednia ilość pierzgi. Jeśli brakuje w tym czasie pożytku pyłkowego, do każdej rodziny wstawia się po dwie ramki z pierzgą odebrane w czasie trwania wiosennych obfitych pożytków (mniszek, rzepak). W II połowie sierpnia należy uzupełnić zapasy zimowe. Syrop (inwert) będą przerabiać starsze pszczoły, które zginęłyby na początku zimowli.

Jeśli rodziny są porażone przez warrozę, wykonujemy dodatkowe zabiegi lecznicze we wrześniu (odymianie) i październiku (kwas szczawiowy). W czasie zimy pasieka musi mieć zapewniony spokój.

Wiosną oceniamy kondycję rodzin. Słabsze rodziny łączymy ze sobą. Nie opłaci się utrzymywać słabych rodzin, zasilać ich oraz pobudzać ich rozwoju, gdyż dojdą do siły dopiero po zakończeniu pożytków towarowych.

Po zakwitnięciu rzepaku silnym rodzinom daje się nadstawki. Po zapełnieniu pierwszych nadstawek dostawia się drugie. W połowie kwitnienia rzepaku (około połowy maja), gdy rodziny zaczynają wchodzić w nastrój rojowy, matki należy zamknąć w 2-ramkowych izolatorach z kraty odgrodowej. Rozwój rodzin zostaje zahamowany. Tak wczesny termin ograniczenia czerwienia wynika z reguły Taranowa: rodzinę pszczelą ogranicza się w rozwoju na 29 dni przed zakończeniem głównego pożytku. W omawianej sytuacji pożytek główny, którym będzie akacja zakończy się około 15 czerwca. Późniejsze czerwienie nie jest potrzebne, gdyż pszczoły wygryzione z jajeczek złożonych po 15 maja nie znalazłyby zatrudnienia i rodziny zaczęłyby się roić. Jeżeli przewidywany jest niezbyt obfity pożytek w drugiej połowie czerwca (lipy, chabry, chwasty polne), w izolatorze wymienia się ramki z czerwiem na węzę lub młody susz, dzięki czemu czerwienie się zwiększy.

Po zakończeniu pożytków (początek lipca) zwalcza się warrozę (odymienie, kwas mrówkowy) i wypuszcza się matkę z izolatora. Przy dużym porażeniu rodzin przez warrozę można zlikwidować czerw z izolatorów. Wtedy skuteczność zabiegu będzie 100-procentowa.

Po zwalczeniu warrozy rodziny stymulujemy do intensywnego rozwoju, gdyż przed zimą muszą one osiągnąć wysoką kondycję niezbędną do wykorzystania wczesnych pożytków w następnym sezonie…

Comments are closed.