Współpraca

■ Forum Polanka
■ Katalog Pszczelarski
■ LTP
■ "Pszczelarstwo"
■ Pasieka
■ Pszczelarska Oficyna
■ PszczeliPark
■ Pszczoły.Pl
■ pszczoły.rolnicy.com
■ PWRSA
■ PZP
■ rolnicy.com
■ Sądecki Bartnik
■ SPP Polanka
■ ŁYSOŃ

Miód Polski

Ankieta I

Rasa pszczół w Twojej pasiece

  • kraińska (48%, 61 Votes)
  • Buckfast (23%, 29 Votes)
  • krzyżówki (10%, 13 Votes)
  • kaukaska (9%, 11 Votes)
  • włoska (6%, 7 Votes)
  • środkowoeuropejska (4%, 7 Votes)

Total Voters: 127

Loading ... Loading ...

Ankieta II

Do jakiej organizacji pszczelarskiej należysz?

  • - Polski Związek Pszczelarski (38%, 38 Votes)
  • - Nie należę do żadnej organizacji (38%, 38 Votes)
  • - Mam zamiar się przyłączyć (13%, 13 Votes)
  • - SPP Polanka (6%, 6 Votes)
  • - Związek niezrzeszony w PZP (5%, 5 Votes)
  • - Stowarzyszenie Pszczelarzy Zawodowych (0%, 0 Votes)

Total Voters: 99

Loading ... Loading ...
To view the gallery in a popup window, click here.

„Polskie pasieki”

„Polskie pasieki”

Pszczelarstwo jest integralną częścią polskiego rolnictwa i środowiska naturalnego, a także polskiej kultury. Kraj nasz leży w strefie klimatu umiarkowanego. W naturalnej szacie roślinnej takiego klimatu dominują rośliny nasienne, których rozmnażanie jest uzależnione od zapylenia przez owady. Najważniejszym gatunkiem zapylającym rośliny w naszej części świata były i są pszczoły miodne. Pojawiły się one na terenie Europy Środkowej po ostatnim zlodowaceniu, na długo przed powstaniem współczesnej cywilizacji.

Pszczoły były użytkowane przez ludzi od niepamiętnych czasów, a głównym produktem pozyskiwanym od nich był miód. Wraz z postępem cywilizacyjnym zmieniał się wygląd pasiek oraz sposoby obsługi rodzin pszczelich. Zawsze pewien odsetek społeczeństwa zajmował się chowem pszczół i tak jest również obecnie.

Polskie pszczelarstwo niewiele różni się od pszczelarstwa w innych krajach o podobnym klimacie. Specyfika polskiego rolnictwa, warunki gospodarcze, demograficzne, a także kulturowe sprawiły, że w naszym kraju nie powstały duże pasieki zawodowe, nie licząc odosobnionych przypadków. Chów pszczół w Polsce opiera się na pszczelarstwie amatorskim i półzawodowym, co ma swoje dobre strony, zwłaszcza z punktu widzenia rolnictwa i bioróżnorodności naturalnych siedlisk przyrodniczych. Pszczoły bowiem są najważniejszymi owadami zapylającymi zarówno rośliny uprawne jak dziko rosnące. Przeciętna polska pasieka liczy 25 – 35 rodzin pszczelich. Pasieki w Polsce są dość równomiernie rozmieszczone, przy czym więcej jest ich w pobliżu terenów silnie zurbanizowanych. Wynika to właśnie z amatorskiego charakteru pszczelarstwa, gdyż pszczelarze to ludzie różnych zawodów, często zresztą będący już w wieku poprodukcyjnym. Średni bowiem wiek pszczelarza przekracza 50 lat.

Rozdrobnienie pasiek jest zjawiskiem korzystnym. Dzięki temu niewiele jest w Polsce terenów, gdzie brakowałoby owadów zapylających kwitnące rośliny. Z kolei przewaga amatorów wśród pszczelarzy, ludzi utrzymujących pszczoły z przyczyn nie merkantylnych sprawia, że pszczelarstwo jest odporne na trendy koniunkturalne i pogłowie rodzin pszczelich utrzymuje się od wielu lat na podobnym poziomie. Również niewielkim wahaniom podlega poziom wytwarzania produktów pszczelich w Polsce oraz rynek artykułów i urządzeń do produkcji pszczelarskiej.

Z szerokiej gamy pasiecznych produktów najpowszechniej pozyskiwany w naszych pasiekach jest miód. Wydajność miodowa rodziny pszczelej może być różna i zależy od warunków pogodowych oraz zaangażowania pszczelarza. W pasiekach prowadzonych ekstensywnie ilość miodu pozyskanego w sezonie z jednego pnia wynosi od kilku do kilkunastu kg. Tam, gdzie jest prowadzona intensywna gospodarka nastawiona na pozyskiwanie dużych ilości produktów, przekracza 30 kg, a rekordowo sięga nawet 80 kg.

Produktem pozyskiwanym w każdej pasiece jest wosk. Jego produkcja wynika z konieczności wymiany części plastrów w każdym sezonie. Wydajność woskowa jednej rodziny pszczelej w Polsce wynosi od 0,3 do 1 kg.

W wielu pasiekach pozyskiwane są uboczne produkty pszczele, z których największe znaczenie ma pyłek kwiatowy, poławiany w formie obnóży. Zależnie od intensywności pozyskiwania z jednej rodziny uzyskuje się od 1 do 5 kg pyłku. Inne produkty uboczne to pierzga, propolis, mleczko pszczele i jad pszczeli.

Zupełnie innym kierunkiem użytkowania pasiek jest usługowe zapylanie upraw rolniczych. Produktem jest tutaj wzrost plonu zapylanej rośliny, a pszczelarz otrzymuje zapłatę za zapylanie od plantatora. To główny kierunek użytkowania pszczół w krajach, gdzie plantacje roślin rolniczych zajmują bardzo duże obszary i gdzie na skutek trwającego dziesiątki lat stosowania pestycydów została zniszczona dzika entomofauna. W Polsce ten kierunek wykorzystania pszczół ma marginalne znaczenie, gdyż większość rolników nie jest zainteresowana zapylaniem swoich upraw. Wędrówki na wymagające zapylenia plantacje odbywają się wtedy, gdy pszczelarzowi opłaci się wywieźć pasiekę, gdyż uzyska dzięki temu większą produkcję miodu.

Całkowicie marginalną dziedziną użytkowania pszczół jest użytkowanie ich w apiterapii. Niemniej istnieją duże możliwości rozwoju tego kierunku ze względu na coraz większe zainteresowanie medycyną alternatywną oraz wzrost zamożności społeczeństwa.

Niezmiernie ważnym kierunkiem produkcji pasiecznej jest wychów matek pszczelich oraz produkcja nowych rodzin. Pasieki hodowlane zajmują się hodowlą i utrzymaniem czystych linii pszczół oraz linii krzyżowniczych, a także masowym wychowem matek hodowlanych i użytkowych. To bardzo ważne zadanie, gdyż od jakości pracy hodowlanej i poziomu dystrybucji materiału hodowlanego zależy jakość populacji pszczół w Polsce. Zakładanie i powiększanie pasiek oraz odbudowa strat zimowych i innych (na przykład z powodu wytruć, chorób.) jest możliwe dzięki produkcji odkładów i pakietów w zajmujących się tym pasiekach.

Comments are closed.